Wkrótce po przewrocie przywództwo Cankowa musiał stawić czoła spontanicznemu buntowi zwolenników Stambolijskiego, ludności wiejskiej dodatkowo niektórych działaczy Bułgarskiej Partii Komunistycznej (wąscy socjaliści) nazywanemu od czasu do czasu powstaniem czerwcowym (bułg. юнско въстание). W przeciągu kilku dni wojsko krwawo stłumiła powstanie, zaś ludowców dodatkowo komunistów dosięgły represje. Sam Stambolijski dostał się do niewoli także 14 czerwca 1923 został przemocą zamordowany.[3]
We wrześniu 1923, godnie do wytycznych Kominternu, komuniści dodatkowo ludowcy zorganizowali kolejne zbrojne wystąpienie przeciwko rządowi. Głównym celem powstania wrześniowego było obalenie reżimu Cankowa oraz założenie władzy robotniczo-chłopskiej. W odpowiedzi na przewrót przywództwo skierował do walki regularną armię, siły policyjne plus organizacje paramilitarne. Powstanie pochłonęło parę tysięcy ofiar plus zostało stłumione w dalszym ciągu poprzednio końcem września.
Wkrótce po rozgromieniu powstańców pokój przyjęć Cankowa nasilił represje przeciwko komunistom plus ludowcom. W styczniu 1924 uchwalono Ustawę o Ochronie Państwa (bułg. Закон за защита на държавата), na mocy której Stwórca Sąd Kasacyjny zdelegalizował Bułgarską Partię Komunistyczną także powiązane z nią organizacje robotnicze. Po antyrządowym zamachu do wnętrza cerkwi "Święta Niedziela" do wnętrza Sofii, zorganizowanym 16 kwietnia 1925 na wskroś radykalnie nastawionych działaczy komunistycznych, forma rządów Cankowa odpowiedział serią masowych egzekucji przeciwników politycznych także ograniczeniem swobód obywatelskich. Zabójstwa dokonywane wskroś wojskowych, policję oraz organizacje paramilitarne współpracujące z rządem nazywano "białym terrorem",[4] zaś do Cankowa przylgnęło wyznaczenie "krwawy profesor".[5]. Wśród ofiar białego terroru znaleźli się sympatyzujący z komunistami przedstawiciele bułgarskiej inteligencji plus sztuki, w charakterze np. Geo Milew, Sergej Rumianew, Christo Jasenow dodatkowo Josif Cherbst. W odpowiedzi na represje komuniści, ludowcy również anarchiści tworzyli zbrojne oddziały, które napadały działaczy rządowych.
Polityka gabinetu Cankowa doprowadziła do częściowej izolacji Carstwa Bułgarii na arenie międzynarodowej. Sąsiadujące z zanim kraje bałkańskie obawiały się jego dążeń rewanżystycznych dodatkowo rewizji traktatu z Neuilly-sur-Seine z 1919, na mocy którego Bułgaria utraciła 11% terytorium. By tym dążeniom przeciwstawiać się Jugosławia zgromadziła swoją armię w środku pobliżu granicy z Carstwem, oraz też wspierała politycznych przeciwników Cankowa. Niezadowolenie z rządów Porozumienia Demokratycznego wyrażały też Wielka Brytania dodatkowo Francja, których banki odmawiały udzielania Bułgarii kredytów. Jedynym krajem, który poparł pokój przyjęć Cankowa ówczesny Włochy rządzone na wskroś Mussoliniego.
Mimo napiętej sytuacji politycznej także eskalacji przemocy wewnątrz kraju, władza Cankowa zdołał doprowadzić do skutku ważne reformy gospodarcze, które dopomogły w środku przezwyciężeniu powojennego kryzysu wewnątrz Carstwie. Osiągnięciem gabinetu było ustabilizowanie waluty narodowej, reanimacja produkcji za sprawą skutecznej polityce protekcjonizmu, tworzenie funduszu bezrobocia również systemu odszkodowań z tytułu wypadków wobec pracy plus chorób zawodowych, ufundowanie zasad prawa pracy oraz udostępnienie kredytów na problem walki z problemami żywnościowymi także mieszkaniowymi.[6]
Pod wpływem nacisków opinii międzynarodowej, i ponadto rozłamu do wnętrza Porozumieniu Demokratycznym, od momentu którego odłączyła się zgrupowanie zwolenników Aleksandyra Malinowa także Bułgarska Robotnicza Partia Socjaldemokratyczna (szerocy socjaliści), na początku 1926 Cankow został zobligowany do ustąpienia ze stanowiska premiera. Na czele gabinetu stanął Andrej Liapczew reprezentujący umiarkowaną frakcję Porozumienia Demokratycznego. W jego rządzie Cankow pełnił funkcję ministra oświaty.